کد مطلب: 30559 | تاریخ مطلب: 1395/06/28
نسخه چاپی | ارسال به دوستان

حضور عکاسانه

 حضور عکاسانه









     عکاسان برای دیدن، مانند دیگر همنوعان خود از چشمان سر سود می برند. مانند دیگر هنرمندان احساسات ژرفی دارند. اما چشمان تیز‌بین نقطهٔ ممیزه آنان است. گرچه مانند دیگران می‌بینند اما گفت وگوی آنها دیگر از طریق چشم سومی برقرار می شود که اصلی‌‌ترین ابزار عکاسی‌آنهاست. دوربین و لنز. پس بنابرین برای داشتن گفت وگوی دائمی و متصل با مردم، باید در هر محفل و مجلسی و هر زمان و مکانی با دوربین خود حضور داشته باشند.عکس گرفتن یک عکاسی خوب نباید واگذار شود به فرصتی دیگر یا شاید وقتی‌دیگر. گرچه برنامه ریزی از اصول ابتدایی موفقیت در هر امری و هم این طور عکاسی‌ است اما همان طور که گفته شد لنز مقابل چشمان ما الزاماً فقط ابزار ثبت تصویر بر روی صفحهٔ حساس تلقی‌نمی‌شود بلکه بخشی از شبکهٔ دید و زبان هنرمند است.















                                          
مادرید-1933-عکس از هانری کارتیه-برسون













                                          

مرد در حال استراحت در سنترال پارک-نیویورک-1993-خوزه آزل-نشنال جئوگرافیک











     بسیاری از عکاسان برجسته و مشهور دنیا حتی در سنین بازنشستگی هیچ گاه دوربین را از خود دور نمی کنند. چرا که شاید در لحظه‌ی کوتاه حتی از اوقات فراغتشان در گوشه ای از یک کافه یا قهوه خانه اتفاقی در مقابل چشمانشان صورت پذیرد که بتواند عکس برجسته ای را خلق کند. پس نباید به حسرت و دریغ خوردن فرصتی داد. حتی یک هزارم ثانیه.


    یک عکاس مستند اجتماعی و خبری کسری از ثانیه را نیز به جهان مجال گذر نمی دهد. اگر رخدادی در مقابل شان اتفاق افتد هنرمند آن‌لحظه را برای همیشه در تاریخ ثبت کرده است.چه بسیار لحظات نابی که در کسری از ثانیه و در گذاری بسیار شتابناک از زمان که اتفاق افتاده است و هنرمند عکاس آن‌را ثبت کرده است. برای هنرمندان دیگر رشته‌ها شاید لحظات آنقدر حیاتی نباشند که برای عکاسان هستند. یک سینماگر، یک نقاش، یک مجسّمه ساز حتی اگر صحنه زود گذر زیبایی را در مقابل چشمان خود ببینند می توانند آنها را بر روی قالب مناسب هنر خویش باز سازی کنند. گرچه معدود آثاری از این گونه هنرها الزاماً از صحنه‌هایی زودگذر خلق شده‌اند. شاید بتوان گفت عکاسان مطبوعاتی مردمی ترین هنرمندان هستند چرا که همواره برای ثبت آثار خود نیاز دارند در بین مردم باشند، دائماً با آنان گفت و گو می کنند، چالش‌های موجود را با آنان مرتفع می کنند، و این اتفاق نمی‌افتد مگر با حضور عکاسانه در میان خلق. یک عکاس خیابانی برای برقراری این گفت و گو با مردم همواره نیاز دارد که چشم سوم خود را همراه داشته باشد. هیچگاه این جمله شایسته نیست که از زبان یک عکاس خیابانی شنیده شود "ای کاش دوربینم همراهم بود".
















                                        

در حال بازی فوتبال در ساحل دریا در بندر بوشهر-عکس از عباس جعفری-ایرنا-6 مرداد 1395











گرچه بسیاری از عکاسان مستند اجتماعی و خبری الزاماً عکاس خیابانی نیستند ولی نوعاً در یک زمینهٔ فکری و یک قالب عمل می کنند.


    شاید لحظه ای را که مدت ها منتظر دیدنش بودید زمانی‌رخ دهد که موجب غافل گیری شما شود. یک عکاس خوب هیچ گاه نباید غافل گیر شود.


. انتهای پیام /*

دیدگاه ها و نظرات

برای ارسال نظرات از فرم پایین صفحه استفاده کنید.
مسئولیت نوشته‌ها بر عهده نویسندگان آنهاست و گذاشتن آنها به معنی تائید نظرات آنها نیست.
فرستنده: *  
پست الکترونیک:
نظر:
 
کد امنیتی:
ارسال